Het ontstaan van PolyamTherapie.nl
Als Edenaar ben ik opgegroeid aan de rand van de bible-belt, met familie wonend op de Veluwe. Met super lieve ouders die ons veel ruimte gaven om onszelf te zijn. In de kerk vond ik het mooiste meisje van de galerij en trouwde vier jaar later. Gaandeweg kreeg ik steeds meer vragen over de religie waarin ik volledig was opgegaan maar kreeg geen antwoorden, eerder meer vragen. Omdat ik makkelijk over seks praatte en ook naaktheid geen issue vond, kwam ik te boek te staan als zodanig en daarover werd ik onzeker. Mijn behoefte aan verbinding, aan intimiteit kwam telkens boven maar moest ook onderdrukt omdat het niet paste bij wat iedereen in mijn monogame omgeving vond kloppen. De angst van anderen en mezelf dat ze zich zouden verliezen in het contact met mij, de idee dat het niet gepast was wat ik wilde, bleef maar duwen op mijn identiteit. Op zoek naar minder eenzaamheid, gaf ik meer toe aan mijn verlangens om meer te halen uit het leven. Meer dan volgen wat anderen aan kaders opleggen en mezelf daarin afwijzen omdat ik anders wil. Door uit Ede weg te gaan, te gaan werken in Amsterdam en wonen in Utrecht, kwam ik in een omgeving terecht waarin veel meer ruimte was voor anders. Mijn huwelijk werd -na 19 jaar relatie- afgerond omdat we elkaar niet gelukkig konden maken. Ik was iemand tegengekomen die mijn vrouwelijke versie bleek te zijn, dezelfde verlangens had en niet bang was om met mij te gaan zoeken naar ons beider diepste zelf. Dit is overigens geen makkelijke weg geworden want ik wist helemaal niet wat hechten was. Hierover kun je meer lezen in de blogs van CVST.nl. In onze passie kwamen we al snel in contact met ons verlangen naar intimiteit met anderen en gaandeweg zijn we onze relatie gaan openen. Stapje voor stapje, angst na angst doorwerken met elkaar en telkens kiezen voor het volgen van ons verlangen. Wat een zoektocht die je toch veelal alleen moet aangaan want de mensen om erover te praten, ken je dan nog niet. Veel podcasts, boeken, fouten, pijn, angst en waanzinnige ervaringen verder, lijken we een beetje beter te zijn geworden in uitwerken wat we willen. Echter, blijft het een uitdaging waarin veel wordt gepraat, gevoelens gedeeld en soms even een stapje terug om elkaar vast te pakken zodat daarna weer een stap vooruit gezet kan worden.
In mijn werk als systeemtherapeut zag ik mezelf steeds comfortabeler worden in het praten over hoe voor mij relaties ook kunnen worden vormgegeven. Het werd gewaardeerd maar soms ook met argwaan benadert. De afstand tussen mij en de organisatie werd steeds groter, vooral ook in het persoonlijk open en kwetsbaar contact aangaan met cliënten. Toen dat tot een einde kwam, heb ik gekeken of ik als manager in de zorg mijn ervaring kon gaan gebruiken om teams aan te sturen. Hier kwam al snel een abrupt einde aan, tot mijn verbazing. Het vertellen over mijn relatievorm werd dusdanig ongepast ervaren als manager, dat ik niet verder kon. Mijn schrik was groot omdat niemand er met mij over had gesproken. Na enkele dagen had ik gevoelsmatig een besluit te nemen: ga ik mijzelf weer begeven in een wereld, een functie waarin ik weer beperkt wordt in wie ik ben? Nee! Ik wil juist méér praten over non-monogamie, over relatievormen en ik wil juist méér openheid over open relatie en polyamorie en niet minder. Ik voelde bijna een soort roeping om me in te gaan zetten hiervoor. Er lag een gouden kans omdat ik een eigen praktijk heb voor relatietherapie, die ik zou kunnen uitbreiden met deze roeping: non-monogamie uit de taboe halen en mensen een veilige plek aanbieden om te praten over alle uitdagingen van non-monogamie. Zo ontstond POLYAMTHERAPIE
