Wat partners vaak onderschatten bij het combineren van liefde en vrijheid

Het verlangen naar vrijheid is vaak de drijfveer voor een open of non-monogame relatie. Wat

echter vaak wordt onderschat, is de consequentie van die vrijheid: de noodzaak om jezelf te kunnen dragen. 

Vrijheid vraagt verantwoordelijkheid

Als je in vrijheid wilt leven, ligt daar één wezenlijke uitdaging: durven kiezen voor wat je wilt en de consequenties daarvan kunnen verdragen. 

Als jij de vrijheid wilt om tijdens het uitgaan of op een festival te flirten of te zoenen met anderen, meerdere bedpartners te hebben, meer dan één liefdesrelatie aan te gaan of andere relationele vrijheid te ervaren, geef jezelf daar dan bewust toestemming voor. 

En bespreek die verlangens met je huidige of potentiële partners. 

Onderzoek vervolgens welke consequenties de ander daarin wil of nodig heeft om zichzelf te kunnen dragen én in verbinding met jou te blijven. Want ook de mogelijkheid dat iemand je verlaat—vaak de meest ingrijpende consequentie—is iets wat onder ogen moet worden gezien. 

Wanneer je dat durft te voelen en, ondanks die angst, je eigen keuze blijft maken, ontstaat er vrijheid.

De valkuil van toestemming vragen

Wat ik in therapie vaak zie, is dat mensen die toestemming om buiten de monogame kaders

te bewegen, bij hun partner leggen. 

Partners reageren vervolgens vanuit angst en proberen controle te houden door die toestemming te beperken. 

Die externalisatie van goedkeuring kan voelen als een beperking van vrijheid, maar maakt ons in werkelijkheid gevangen. Tegelijkertijd vermindert het onze emotionele beschikbaarheid binnen de relatie. 

Als ik bijvoorbeeld uitspreek dat ik vanavond intiem wil zijn met iemand anders, en mijn partner reageert vanuit angst of teleurstelling, kan ik dat ervaren als afwijzing. 

Wanneer ik die reactie interpreteer als het onthouden van toestemming, ontstaat er snel verzet en strijd over vrijheid. 

Waar de kern werkelijk ligt

Toch ligt de kern ergens anders: zolang ik mijn eigen keuzes laat afhangen van de goedkeuring van mijn partner, verlies ik zowel mijn vrijheid als mijn emotionele aanwezigheid in de relatie. 

Er ontstaat dan een ongelijkwaardigheid, omdat één persoon impliciet verantwoordelijk wordt gemaakt voor de keuzes van de ander. 

Uiteindelijk blijft het de vraag: kan ik zelf dragen wat ik kies, inclusief de emoties die het oproept bij de ander?

Liefde zonder afhankelijkheid

Wanneer we niet langer in afhankelijkheid met onze partner verbonden zijn, kunnen we elkaar juist vrijer en bewuster ontmoeten. 

Want liefde wordt pas werkelijk mogelijk wanneer beide mensen op eigen benen kunnen staan, zonder zichzelf los te maken van de relatie zelf.